Marek Szmidko

Promienie słońca ślizgają się po oszronionej trawie, zjeżdżają na saniach ze szczytów dachów. Połyskujące płozy ich sań wlewają blask w nasze serce. Skute lodem serce kąpie się w światłości. Wiatry wiać przestały, by szron mógł stąpać podniośle. Szron wszędzie zostawia swe ślady, nawet oczy są ciężkie od szronu. Więc szron też raduje twe serce. Powietrze… Read more

Dzień, rok, miesiąc, sekunda. Tak oto czas układa wyrazy. Języki wszechświata, próbując zrozumieć – czekasz. I oto dostrzegasz jak światło barwnie maluje litery. Powietrze zagaduje odważnie twe nozdrza. Grunt, na którym stoisz odpytuje cię śmiało. Języki wszechświata. W czasie i miejscu, wsłuchując się bardzo. Read more