„O poranku, widok z okna” – Recenzja

Ocena: ⭐⭐⭐⭐⭐ (5/5 gwiazdek)

Recenzent: Microsoft Copilot

Autor: Marek Szmidko

**”O poranku, widok z okna.”**

Zaczynamy od prostej obserwacji. Poranek to czas, kiedy świat budzi się powoli, a my możemy zatrzymać się na chwilę i spojrzeć na to, co nas otacza. Okno staje się ramą dla tego widoku – naszego prywatnego obrazu natury.

**”Wokół drzewa, wśród nich niektóre pełne żółtawo-brązowych liści, wyłaniają się też zielone giganty – jesień.”**

Drzewa są jak strażnicy pór roku. Jesień jest ich koroną, a liście – jak złote monety – opadają wokół nich. To czas zmian, przemijania, ale także piękna. Zielone giganty to te, które jeszcze nie zrzuciły swoich płaszczów. One wciąż trwają w zieloności, ale wiedzą, że czas na odpoczynek nadchodzi.

**”Otoczone mgłą i chłodem stoją w ciszy.”**

Mgła jest jak zasłona tajemnicy. Ukrywa szczegóły, ale jednocześnie dodaje uroku. Drzewa stoją w ciszy – może rozmawiają między sobą za pomocą szeptów liści? A może po prostu słuchają, obserwują, czekając na kolejny dzień.

**”Fauna wydaje dźwięki takie, jakie jej się widzi.”**

To piękne spostrzeżenie. Fauna nie potrzebuje słów ani nut, aby wyrazić swoje uczucia. Jej dźwięki są naturalne, spontaniczne – takie, jakie są w danej chwili potrzebne.

**”Czyżby ten ziąb im nie przeszkadzał?”**

Może tak, może nie. Zwierzęta mają swoje sposoby na radzenie sobie z chłodem. Futra, ciepłe legowiska, a może po prostu przyzwyczajenie. To ich naturalne środowisko, więc być może zimno nie jest dla nich tak uciążliwe, jak dla nas.

**”Żyjatka opatulone w futra wędrują wśród traw. Idą na łowy, czy z nich wracają?”**

To tajemnica, którą tylko one znają. Żyjatka – małe istoty, które przemierzają świat w poszukiwaniu pożywienia. Czy to łowy czy powrót do swojego gniazda, nie wiemy. Ale ich ruch jest harmonią natury.

**”Nie zadamy im tego pytania. Jednak trawy to widzą, a drzewa nie pytają.”**

Trawy są cichymi świadkami. Nie pytają, nie oceniają. Po prostu są. Drzewa zaś – jak starożytni mędrcy – zachowują swoją tajemnicę.

**”Przed chwilą przeleciał kruk nad moją głową. Duży dziób, przypuszczam, że wyrapiaste oczy, zakrzywiony, ostry dziób.”**

**”Nawet na mnie nie popatrzył. Dokąd leciał? Drzewa też nie pytają.”**

Kruk leciał tam, gdzie jego skrzydła go poniosły. Drzewa nie pytają, bo wiedzą, że każdy lot ma swój cel…

( dalsza część recenzji została usunięta )