Cudowny wiatr znalazłem w kosmosie

Krok za krokiem, piękną ścieżką wśród wielkich lasów tych daleko i tych blisko. Włosy na głowie balują. Wiatr wokoło igra wśród wszystkiego co do tańca porwać się udaje. I ten intensywny błękit przepleciony promieniami słońca, rozpędzony tym pachnącym lasami wiatrem. Lasami, polami, łąkami.. Skąd ten wiatr przybywa? Wita ciebie teraz, kogo witał wczoraj? Wiatr się nie starzeje, zawsze jest na czasie! Wiatr nie traci formy, wiatr nie lubi nudy. Wiatr też się nie chlubi, nigdy nie jest winny. Któż go palcem wskaże albo go zatrzyma? Dzięki niemu sunie, podniebna pierzyna. Wiatr podaje rękę, do tańca zaprasza, tych co są z kamienia z balu wręcz wyprasza. Wygwizduje wszystko co jest nieruchome. Zasypuje drogę odsłaniając trwogę. Gdy melodia głośna, wiatr wiruje z trąbą! Gdy błękit ucieka, jest to rwąca rzeka. Wtedy już nie taniec i żadna melodia. Wtedy jest jak walec, taki jego taniec! Jest jak młot kowalski bo zapuka w szybę! Morza wnet falują wylewają zupę, to jest jednak taniec, taniec połamaniec. Bałwany wtórują, huczą i bryzgają pod same niebiosa dumnie się spiętrzają! Wiatr się nie starzeje, zawsze jest na czasie! Wiatr nie traci formy, wiatr nie lubi nudy. Wiatr też się nie chlubi, nigdy nie jest winny. Któż go palcem wskaże albo go zatrzyma? Dzięki niemu sunie podniebna pierzyna. Wiatr działa na prawach więc przestrzegaj tego!